|
Razvijala se (u tom periodu) i analizirala strategija o novoj kontroli svijeta, u
diplomatskim krugovima raslo je osjecanje da se desava nesto epohalno, u Americi je sazrevala
svijest o ''poslednjoj imperiji'', a istovremeno se tvrdilo da Amerika nema spoljnu politiku.
Tvrdi se i danas, da bi prikrila prljavost te politike. Lakoca laganja u javnom mnjenju
opcijenom bogatstvom i razonodom razmazila je zapadne politicare. Sila se sirila brutalno,
sa neskrivenim ultimatumima koje je olicavalo ponasanje Madleine Albright. Pisac Harold
Pinter ce tu americku politiku rezimirati u toku rata NATO-a u Jugoslaviji rijecima
''poljubi me u dupe, ili cu te ubiti''. Propaganda najmocnijih zapadnih medija je ovu
politiku pretvorila u naivnost, demokratsku nespretnost i dobronamjernost. Posto je zapadno
javno mnjenje ovo htjelo o sebi da slusa, fikcija je nekontrolisano rasla. Sve je bilo
dozvoljeno. Pojavila se na zapadu sa Clintonom, generacija ''srecnih'' politicara, bez
iskustva i osjecanja odgovornosti, ali kojima sve polazi za rukom. Moralna fikcija ce iznad
surove sile u ratu na Kosovu dosegnuti razmjere dostojne kraja milenijuma.
|
