Knjigom "Godina prolazi kroz avliju" Milovan Danojlic nas je neopozivo uverio da srpska knjizevnost do njega nije imala
prozno-poetski opus slicnog obima i kvaliteta. Negde pocetkom 80-tih Borislav Mihajlovic Mihiz napisao je da je Milovan
Danojlic jedan od najboljih znalaca srpskog jezika. I zaista, kod Danojlica je sve u jeziku i oko jezika. Pisac je
zanatlija jezika. Pri tome on nije motivisan nekim apstraktnim puritanstvom, etnoloskim ili etnopsiholoskim porivima,
mada se moze i tako tumaciti, vec, pre svega, nastojanjem pisca da uposli jezik na najbolji moguci nacin, da pronadje
optimalnu vezu izmedju onoga sto kaze, i onoga kako kaze. Posto je Danojliceva lirska proza mahom evokativna, i mahom
panteisticka, prirodno je sto pisac prebira po jezickom secanju. Po magijskom praobrascu "tacna rec" jedina je u stanju
da ozivi miris, ukus i snagu neke davno vidjene slike.
"Godina prolazi kroz avliju" pribira sve najbolje osobine Danojlicevog pisanja. Svet je tu vidjen u svom neuprljanom,
pomalo idilicnom vidu, upravljen prema zakonima prirode, porodice, sunca i meseca. Ti su zakoni zapisani u jezickoj
rezbariji Milovana Danojlica.
|
