|
Kako je to u jednoj autobiografskoj belesci sam Rasa Todosijevic formulisao, u
"prostoru bez gravitacije, arbitraze razuma, analogija i smelosti uporedjivanja",
tekovine istorijskih avangardi ostale su bez odjeka, pa je tako preovaldalo "srednje,
patriotsko" resenje: "ne Duchamp, vec Bonnard, ne Maljevic, vec Sagal; ne pop,
vec nova figuracija..."
U takvom sociokulturnom ambijentu, Rasa Todosijevic se sa grupom prijatelja slicnog
senzibiliteta (Marina Abramovic, Era Milivojevic, Nesa Paripovic, Zoran Popovic,
Gergelj Urkom) krajem sezdesetih udruzuje u neformalnu umetnicku grupu koja -
sinhrono sa kolegama iz Subotice i Novog Sada (Bosch+Bosch, Kod) - postavlja temelje
nove umetnicke prakse u Srbiji. Ovi ce umetnici, okupljeni oko Studentskog kulturnog
centra u Beogradu (otvorenom 1971) zajedniciki delovati sve do 1973, kada svako od
njih nastavlja svojim putem. Pojava neformalne beogradske grupe imace vrednost
emancipatorskog, kopernikanskog obrta na srpskoj umetnickoj sceni koji nije vidljiv
samo u radikalnoj promeni oblika umetnickom misljenja i ponasanja, uvodjenju novih
medija (fotografija, film, video, performans, tekst, instalacija itd.), vec i temeljnom
prevrednovanju samog pojma umetnickog dela koji se, kako zapaza Alexander Albero povodom
konceptualne umetnosti, ogleda u "prosirenoj kritici kohezivnosti i materijalnosti
umetnickog dela" i problematizaciji definicije umetnicke prakse kao iskjljucivo
vizuelne i reprezentacijske.
|
