|
U srpskoj knjizevnosti srednjeg veka zitije je jedna od najplodnijih i najznacajnijih knjizevnih vrsta. Zitija su pisali
najznacajniji i najtalentovaniji knjizevnici. Junaci su im mahom istaknute licnosti - vladari i crkveni poglavari,
sto uveliko odredjuje karakteristike zanra. Istroijski sadrzaji su veoma prisutni, pa osim knjizevno-umetnickog, zitija
imaju izuzetan dokumentarni znacaj i vrednost.
U periodu izmedju XIII veka, kad nastaju prva zitija i kraja srednjevekovne epohe (kraj XVII veka) nastala su brojna dela
iz ovog zanra, od kojih su ovim izborom obuhvacena najznacajnija i najvrednija. To su: Zitije Svetog Simeuna, koje je
napisao Sveti Sava, i delo sa istim naslovom i o istoj licnosti, koje je napisao drugi Nemanjin, odnosno Simeunov sin -
Stefan Prvovencani. Zitija Svetog Save napisali su Domentijan i Teodosije. Arhiepiskop Danilo je napisao Zitije kralja
Milutina, Gligorije Camblak - Zitije Stefana Decanskog, a Konstantin Filozof - Zitije despota Stefana Lazarevica, a
Patrijarh Pajsije - Zitije cara Urosa.
|
